tytułem wstępu

Jako że Ivah uderzyła w poważne nuty po moim dość humorystycznym wstępie czuje się zobowiązany napisać coś równie głębokiego. Ojej już mi się nie udaje, ciągle wkrada się nieodłączna ironia. Stop!

Dlaczego arianizm i why neo?

Arianizm kojarzy się w Polsce zapewne głównie z odrzuceniem dogmatu o trójcy i pacyfizmem - sławnymi drewnianymi szabelkami. I w sumie słusznie. Jednak co to ma wspólnego z rzeczywistością dzisiaj?
Pacyfistą nie jestem, choć naturalnie popieram pokojowe rozwiązywanie konfliktów, to jednak uważam że człowiek ma prawo bronić siebie i swojej rodziny. Granice tej obrony i zastosowanie słów Jezusa na temat "nadstawiania drugiego policzka" to temat na oddzielny post.

Dla mnie ważne jest to, że pacyfizm braci polskich w czasach, kiedy nie był on tak modnym pojęciem jak dzisiaj, a wręcz przeciwnie, był on powodem oskarżania braci o kolaborację z wrogiem w trudnym okresie dla Rzeczypospolitej, a więc ten pacyfizm był efektem traktowania poważnie nakazów moralnych Biblii przez braci. Nie bali się oni wprowadzać ich w życie, mimo że narażali się w ten sposób na gniew otoczenia, to jednak postanowili bardziej słuchać Boga niż ludzi. Taka bezkompromisowa postawa, nie ukierunkowana na osobiste korzyści, na wygodę, na mówienie pięknych sloganów i robienie czegoś zupełnie innego, jest inspirująca również dzisiaj.

Jeśli chodzi o odrzucenie wiary w trójce, to jest ono dla mnie tylko pewnym symbolem, co prawda budzącym wiele kontrowersji w środowisku chrześcijańskim, na odrzucenie wiary w niespójne z Biblią doktryny na rzecz wiary Bogu. Podoba mi się on jako przykład oczyszczania chrześcijaństwa ze zbędnych teologicznych konstrukcji, które prowadzą jedynie do zamętu w głowie i rozmycia tego co jest sensem Ewangelii. Poza tym że są przyczyną niezrozumienia z wyznawcami innych religii wywodzących się z Biblii, jak judaizm czy islam, oni uważają chrześcijan za politeistów! Ja wierze na podstawie Biblii i tego co daje mi odczuć Duch św. na modlitwie, że Jezus jest podobnie zjednoczony z Ojcem, jak są zjednoczeni członkowie jednej rodziny. Ich myśli, wola przenikają się, doświadczają głębokiej wspólnoty, ale nikt przecież nie powie że Jaś to Małgosia a Małgosia to Jaś? Po co tworzyć takie konstrukty i budować na tym tożsamość wiary chrześcijańskiej?

Tyle z grubsza o znakach rozpoznawczych arianizmu, na pewno z czasem temat pogłębimy. Ale też nie chodzi o to by zanudzać kogolwiek swoimi osobistymi teologicznymi fascynacjami. Wiara to bardzo konkretna sprawa, dotykająca samej istoty człowieka i my tu chcemy się zajmować tym, co uważamy właśnie za najważniejsze dla nas, czym rzeczywiście żyjemy. (mam nadzieje Ivah nie obrazisz się za tą l. mnogą?)

Przechodząc do drugiej części pytania, dlaczego neo?, bo uważamy że nie ma co się oszukiwać że odgrzany kotlet to ten sam kotlet :D  Mówiąc poważnie, świat wokół nas i w nas ciągle się zmienia, Kościoł Jezusa jest teraz w nowym miejscu, powstały nowe ruchy, nowe spojrzenia, nowe problemy. Nas interesuje aktualna rzeczywistość, chcemy czerpać inspiracje z tradycji, w tym wypadku ariańskiej, ale nie stać się jej zakładnikami. Podobnie jak kiedyś arianie byli taką awangardą przemian w Kościele, jego odnowy, my tu nieskromnie z Ivah chcemy być tym samym dla Kościoła dzisiaj. Nie po to by się lansować na lepiej wiedzących, ale by pełniej realizować to co Bóg chce, wziąść to co ma dla nas przygotowane.
A nowe wino potrzebuje nowych bukłaków ;) Bóg nie jest Bogiem trupów, ale życia które wymaga ciągłego przelewania w nowe formy. Nawet jeśli duchowe prawdy się nie zmieniają, to jednak zastosowanie ich w codzienności, które już jak najbardziej podlega zmianom, wymaga stałej czujności i pokory do odrzucenia schematów, które niosą już tylko śmierć. Duchu Św. prowadź nas w tym i pomóż przyjąć prawdę o nas samych.