oczy w oczy

Tradycje to środowiska w których się wychowuje człowiek i ustrukturyzowanie się ich w światopoglądzie. To nic innego jak rozwinięcie swoich możliwości patrzenia na świat przez charakter myśli jakie istniały podczas jego dzieciństwa. Umysł zamknięty w tradycji nie jest niczym złym ani niebezpiecznym dopóki nie chce jej narzucać innym lub przez nią pogardzać inne tradycje. Trzeba być dla siebie wzajemnie wyrozumiałymi, skoro każdy z nas ma swoje tradycje.
Ja mówię ze stanowiska nie zamkniętego w jednej tradycji. Nie wiem na ile jest to dobre i korzystne dla mojej duszy i umysłu względem do tych którzy znajdują swoje miejsce w danym zbiorowisku. Jednak wzrosłam w otwartości na różne tradycje i to zdaje się kształtuje mój umysł troszkę w innym spojrzeniu. Wobec każdej tradycji w której się rozwijałam lub rozwijam czułam i czuję zachwyt oraz zainteresowanie (razem pasję). Zdaje mi się że rozwijanie się w ten sposób pozwala mi spojrzeć z boku oraz zrozumieć przywiązywanie się i chęć ludzi obok mnie do powielania swoich tradycji. Takie spojrzenie nie jest na pewno proste, bo historia mojej rodziny mocniej wiąże się z katolicyzmem i od małego widziałam problemy i owoce tej właśnie wspólnoty. A wiadomo każda grupa związana jest wspólną historią, specyficznym klimatem i danymi problemami. Od dziecka mój tata otwierał mnie na filozofię innych krajów i kultur a mama na serca i wrażliwość. Rodziny też nie mam jednolitej pod względem kulturowo-religijnym. Plusem i minusem w takiej sytuacji, gdzie nie jestem przywiązana mocno do żadnej tradycji, jest mój brak sentymentalizmu i możliwość pozwolenia sobie wolnego spojrzenia. (To tak jak zakochana, co dopiero po odkochaniu- oddzieleniu się emocjonalnie od wspomnień (sentymentów) może zobaczyć co ją gubiło w związku a co dodawało skrzydeł, a w co niekoniecznie chciała kiedyś uwierzyć).
Przede wszytskim dzisiaj, gdy obracam się w chrześcijańskich kręgach wyznaniowych szukam ludzi. Interesuje mnie ich wzrastanie na podstawie ustalonych zasad, panujących relacji i historii. Ciekawi mnie jak potrafią się łączyć we wspólnej tęsknocie Miłości i akceptacji, albo też innych, nie dających się dziś dla mnie zrozumieć celach.. :) Łatwo wyodrębnić w nich podstawową tęsknotę człowieka co sprawia że mogą iść w dwóch kierunkach. Dobrym lub złym. I tu bardzo ciekawie się robi w zależności od świadomości i rozwoju ludzi tworzących taką wspólnotę. Ludzi wyrastających z jednej tradycji.

Śmiało zakładam, że jeżeli człowiek nie jest idealny to również grupy jakie tworzy również nie są. Wiążący się wspólną tradycją ludzie tworzą twory mniej lub bardziej oddychające. Każdy z nich na bieżąco potrzebuje moim zdaniem mądrych głów mogących udźwignąć skomplikowanie relacji w danej wspólnocie. Tutaj też mogą się przydać inne, całkiem odmienne tradycje by móc zauważyć błędy które najczęściej prowadzą do zamykania potencjału człowieka. Do umierania zrośniętej tkanki ludzi.
Zastanawiam się i dochodzę do założenia że im bardziej tkanka ludzi wiąże się między sobą Miłością, tym bardziej serca tych ludzi otwierają umysły na inne serca. Konsekwencją takiej postawy w Miłości, będzie odniesienie się do innych, też całkiem odrębnych tradycji, w sposób tolerancyjny i postępowy. Czyli też porównanie jednej wspólnoty z drugą by móc wyodrębnić swoje błędy i żyć lepiej. A do tego z założenia dąży większość wyznań. Nie uważam by którakolwiek z religii miała prawo do Miłości, prawdy czy zbawienia. Ale uważam, że na taką postawę mojego umysłu pozwala mi tylko Miłość. Wszystkie jakiekolwiek tradycyjne środowiska będą kształtowały się pozytywnie tylko w najprostszych i fundamentalnych prawach: prawdy, wyrozumiałości, pokory, chęci pracy ... > Miłości. Czyli łączy nas wszystkich niezbita podstawa, która zdaje się być twardsza od ludzkich doktryn czy zasad.
Dlatego gdy mówię o religiach - czyli sposobie odnoszenia się do sfery sacrum nie ograniczam ich do jednej kultury życia ograniczonej południkami, tylko o uniwersalnej Miłości, która przede wszystkim szanuje człowieczeństwo w której zawarty jest Duch Boga. Ten szacunek przez Miłość daje zrozumieć że człowieka i jego możliwości umysłu kształtuje środowisko, a jego sentymentalizm rozwija w nim pasję dla danego nurtu. Pasję dla rozwoju w danym środowisku ludzi, których problemy rozumie i które może razem z nimi rozwiązywać. Chęć przynależności przecież jest dobra, naturalna i budująca. A religia w takim wypadku jest daną możliwością człowieka do znalezienia w sobie i w życiu Boga.

Składam to myślenie w zdanie Chrystusa: "Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania." (J 14,15)


Dziękuję Ci Ojcze że pozwalasz. Za to że się nie zamykasz, że Jesteś Który Jesteś.
Amen.